Historische verhogingen van de liberalisatiegrens in Rotterdam

De huurprijs liberalisatiegrens is sinds 1990 meerdere keren verhoogd om de sociale huursector in Rotterdam te verkleinen, met name in drukke wijken als Charlois, Feijenoord en Rotterdam-Zuid. Begon bij €600 (1990), steeg naar €712,50 (2013), €752,33 (2021) en €808,06 (2024). Deze aanpassingen, ingevoerd door kabinetten als Rutte-II en III, reageren op de extreme woningnood in de havenstad, waar corporaties als Woonbron en Vestia onder druk staan door lange wachtlijsten en achterstanden in onderhoud. Doel: meer middenhuurwoningen creëren in de Randstad-hoofdstad Rotterdam en corporaties ontlasten voor lage inkomens. Politiek debat in de Rotterdamse raad woedt over gentrificatie in Delfshaven en Kralingen; critici vrezen verdrijving van middeninkomens door stijgende huren aan de Maas. Wettelijk vastgelegd in de Woningwet en jaarlijks geïndexeerd met inflatie plus correctiefactor. Tussen 2015-2020 bleef de grens stabiel op €711, maar de Wet Betaalbare Huur (2021) bracht forse stijging, resulterend in liberalisatie van circa 12% van de huurwoningen in Rotterdam – hoger dan landelijk door de stedelijke druk. Huurders met langlopende contracten uit pre-liberalisatieperiodes behouden oude regels via overgangsrecht, cruciaal voor Rotterdamse gezinnen. Verhuurders moeten bij nieuwe contracten de grens respecteren, met streng toezicht door de lokale Huurcommissie. Toekomstig: mogelijke verdere verhoging in 2025 door stikstofregels rond de haven en klimaatadaptatie voor dijkversterking. Bronnen: Staatscourant, Huurcommissie-rapporten en Gemeente Rotterdam-data bieden gedetailleerde tabellen per wijk. Dit inzicht helpt bij strategische huurprijsbepaling in de Maasstad. (248 woorden)